Ιστορικά στοιχεία

 

Φωτογραφικό υλικό

 

Φωτό του Σήμερα

 

Δράσεις Ατρακηνών

 

Χάρτης Περιοχής

 

Χρήσιμα

 

Επικοινωνία

 

 

 

Ο ΠΗΝΕΙΟΣ  ΠΟΤΑΜΟΣ


 

Ποταμός Πηνειός ή Σαλαμβρίας

Ποτάμι της Θεσσαλίας, ο Πηνειός (αργυροδίνης, δινήης κατά τον Όμηρο) έλαβε τη σημερινή μορφή, μετά την απομάκρυνση των υδάτων της άλλοτε μεγάλης Θεσσαλικής λίμνης, από ρήγμα που δημιουργήθηκε στην κοιλάδα των Τεμπών.

Σύμφωνα με την μυθολογία ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος και πατέρας της νύμφης Δάφνης, ιέρειας της Μητέρας Γης. Τη Δάφνη κυνήγησε ο Απόλλων και όταν την έφθασε αυτή επεκαλέσθη τη Μητέρα Γη, η οποία την εξαφάνισε και στη θέση της άφησε το φυτό δάφνη. Ο Πηνειός ήταν επίσης ο πατέρας του βασιλιά των Λαπιθών Υψέα.

Ο Πηνειός σχηματίζεται από τη συμβολή του Μαλακασιώτικου ρέματος που πηγάζει από το βουνό Λάκμος και του ρέματος Μουργκάνι, που πηγάζει από τα Αντιχάσια. Το μήκος του φθάνει τα 205 km και είναι ο 3ος σε μήκος ποταμός της Χώρας. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 10.700 km2, το ύψος της μέσης ετήσιας βροχόπτωσης είναι 779 mm, ο μέσος ετήσιος όγκος υετού 7.965 x 106 m3 και η μέση ετήσια απορροή εκτιμάται σε 3.500 x 106 m3.

Διαρρέει τη Θεσσαλική πεδιάδα και τροφοδοτείται από τα νερά των παραποτάμων: Ληθαίου, Πορταϊκού, Παμίσου, Σοφαδίτικου, Ενιπέα, Τιταρησίου καθώς και τα νερά από την εκτροπή του Ταυρωπού στην περιοχή της Καρδίτσας. Μετά την Λάρισα δημιουργεί έντονους μαιανδρισμούς, διέρχεται την κοιλάδα των Τεμπών και εκβάλλει στο Αιγαίο σχηματίζοντας μικρό Δέλτα. Παρουσιάζει ήρεμη ροή, η οποία δημιουργεί προσχώσεις και συχνά προκαλεί πλημμύρες στις περιοχές Ζάρκου και Γόνων κυρίως.

Παλαιότερα με τα πλημμυρικά νερά του ετροφοδοτείτο η λίμνη Κάρλα, της οποίας η έκταση έφθανε και μέχρι τα 180 km2. Μετά τη δημιουργία του αναχώματος στην κοίτη του Πηνειού, η Κάρλα απέκτησε δική της υδρολογική λεκάνη.

Δέχεται σημαντική ρύπανση από αστικά και βιομηχανικά απόβλητα καθώς και από την εντατική γεωργική και κτηνοτροφική δραστηριότητα που χαρακτηρίζει τη Θεσσαλική πεδιάδα. Έχει υποστεί σημαντικές αλλοιώσεις από τον εγκυβωτισμό της κοίτης του, την κατασκευή αρδευτικών δικτύων, των προσωρινών φραγμάτων και τις υπεραντλήσεις. Κατά τους θερινούς μήνες, που οι απαιτήσεις σε νερό είναι μεγάλες και υπάρχει και μείωση της παροχής του ποταμού, οι συνέπειες από την ρύπανση είναι πλέον εμφανείς και έντονες.

Με τα νερά του αρδεύονται περί τα 80.000 στρέμματα και παράλληλα υδροδοτούνται οικισμοί της Θεσσαλίας.

Διαθέτει σημαντικά παραποτάμια δάση, μεγάλη ποικιλότητα στην πανίδα και εκτεταμένες θίνες στο Δέλτα του.

 

Πηγή πληροφόρησης: http://www.minagric.gr (ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ)

 

 


^ κορυφή σελίδας


 

Ο Πηνειός ποταμός στη λογοτεχνία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ανδρέα Καρκαβίτσα " Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ"

Ανδρέας Καρκαβίτσας

 

Το έργο του "Ο Ζητιάνος" είναι εκτενές και πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εστία" το 1896. Πρόκειται για εξαιρετικό δείγμα νατουραλισμού*, που αναφέρεται στις συνθήκες εξαθλίωσης της ζωής των χωρικών

  Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας γεννήθηκε το 1865 στα Λεχαινά της Ηλείας. Έλαβε τη βασική εκπαίδευση στην ιδιαίτερη πατρίδα του, έπειτα στο γυμνάσιο της Πάτρας, και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποφοίτησε το 1888.

  Μεγάλη του αγάπη όμως ήταν τα ταξίδια και γι' αυτό εργάστηκε ως γιατρός σε εμπορικό πλοίο και από το 1896 κατατάχθηκε στο στρατό ως μόνιμος ανθυπίατρος. Έτσι εξασφάλισε τη δυνατότητα να ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα και γνώρισε από κοντά τη ζωή των ανθρώπων που περιγράφει στο έργο του. Κατέγραφε συστηματικά τις εντυπώσεις του από τα ταξίδια και πολλές απ' αυτές εκδόθηκαν όσο ζούσε.

  Ήταν οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και συμμετείχε στην "Εθνική Εταιρεία". Το 1909 συμμετείχε στο "κίνημα στο Γουδί" ως μέλος του "Στρατιωτικού Συνδέσμου" και το 1910 έγινε μέλος του "Εκπαιδευτικού Ομίλου". Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως στρατιωτικός γιατρός και το 1916 αντιτάχθηκε στο κίνημα της "Εθνικής Αμύνης". Αυτό είχε αποτέλεσμα τον περιορισμό και την εκτόπισή του στη Μυτιλήνη και αργότερα και την αποστράτευσή του. Το 1920 επανήλθε στο στρατό αλλά δύο χρόνια μετά με αίτησή του αποστρατεύτηκε για λόγους υγείας.

  Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου του 1922 στο Μαρούσι Αττικής.

 

Πηγή πληροφόρησης: http://el.wikipedia.org/

 

 

  "O Πηνειός κατέβαινεν από τα Tέμπη, ανάμεσα στις καταπράσινες και ισκιωμένες όχθες του, θολός και φουσκωμένος. Tου απριλομάρτη το ηλιοπύρι ετίναξεν αρκετά επίβουλα τα φιλήματά του στα βαρυστοιβαγμένα χιόνια των βουνών και καταρράχτες αυτοσχέδιοι εκρεμνίζονταν από τα Xάσια και τον Πίνδο, από την Γκούρα και τον Όλυμπο, κι εχύνονταν πολυώνυμα παρακλάδια στην πολυδαίδαλη κοίτη του. Δέντρα συγκλαδοκορμόρριζα, ροζωτές βελανιδιές και φουντωτά πεύκα και πλατάνια χιλιόχρονα· οξές θεόρατες κι ελάτια σταυρωτά ερροβολούσαν ένα με τ’ άλλο, μισοπεθαμένοι γίγαντες, μ’ έκφραση θλίψεως, γιατί άσπλαχνα εχωρίσθηκαν από την ψηλή κοιτίδα τους· μ’ έκφραση θριάμβου στο γοργό διάβα τους, γιατί εφέρνονταν ακίνδυνα επάνω στα υγρά νώτα ανήλεου στοιχειού.


  Tα όρνια των βουνών, οι αετοί και τα ξεφτέρια, οι πετρίτες και τα γεράκια, κουρασμένα πολλές φορές από το αέρινο ταξίδι τους, εκατέβαιναν στους σκληρούς κορμούς κι εποταμοδρομούσαν αγέρωχα με τα κλαδωτά νύχια καρφωμένα στις σχισμάδες της φλούδας, με τα μάτια στυλωμένα στις απλωτές πεδιάδες ζερβόδεξα, με την συνείδηση της δυνάμεώς τους ολοφάνερη στο σώμα, με τα γυριστά ράμφη γεμάτα από φρίκη και απειλή, δεσπότες τύραννοι των αδυνάτων και των δειλών. Tα ήμερα πουλιά της πεδιάδας, οι πελαργοί και οι νυχτοκόρακες, οι κουρούνες και οι φασιανοί και οι αγριόχηνες, θεονήστικα από τις πλημμύρες, εκάθιζαν επάνω στα κλαδιά κι εζητούσαν σπόρους θρεφτικούς και παράσιτα στις σχισμάδες τους. Kαι τα πουλιά τα ταξιδιάρικα, τα χελιδόνια και τα σπουργίτια, τα τρυγόνια και τα περιστέρια, όλα τ’ αφρόντιστα πλάσματα, εκούρνιζαν εμπιστευτικά στα φυλλώματα, μαζί με το βδελυρό φίδι, που εχώνευε στην κουφάλα, και τον ποντικό, που αργομασούσε φιλόσοφος τ’ ακρορρίζα τους. Kιβωτοί θεόσταλτοι τα ρουπάκια έφερναν τους φτερωτούς ταξιδώτες ανάμεσα από θεόρατα βουνά και άγρια φαράγγια, από σκοτεινούς δρυμούς και αρρωστημένους βάλτους, δίπλα σε πολιτείες πολυάνθρωπες και χωριά μοναχικά, κάτω από ερημοκλήσια θλιμμένα και μοναστήρια και μετόχια, από πεδιάδες ολοφώτιστες και αδιάβατα δάση, με το βόγγημα του νερού και των ανέμων τον τάραχο στα γνώριμα μέρη τους, στα ποθητά τους γιατάκια. Kι έξαφνα, με τον πρώτο κλονισμό του φορείου, οι ελεύθερες ψυχές ετινάζονταν ζευγαρωτές είτε χωρισμένες με κλαγγή φτερών και αλαλαγμόν άγριο στον γαλανόν αιθέρα ψηλά, ν’ αρχίσουν νέο κυνήγι και αλληλοσπάραγμα· να γεμίσουν τ’ άγρια δάση με κελαδήματα και τα σπίτια των δούλων με ολόχαρες φωνές."

 

*Νατουραλισμός ονομάζεται στη λογοτεχνία ένα ρεύμα που αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, κυρίως με τα έργα του Εμίλ Ζολά. Η νατουραλιστική πεζογραφία είναι εξέλιξη της ρεαλιστικής και έχει πολλά κοινά σημεία με αυτήν, αφού ξεκινά, όπως και η ρεαλιστική, από την επιθυμία της απεικόνισης της πραγματικότητας με ακρίβεια και χωρίς ωραιοποίηση, αλλά διαφέρει ως προς το φιλοσοφικό υπόβαθρο που διακρίνεται πίσω από τα νατουραλιστικά έργα. Οι νατουραλιστές συγγραφείς πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου ρυθμίζεται από τους παράγοντες της κληρονομικότητας, του περιβάλλοντος και τις πιέσεις της στιγμής, με αποτέλεσμα οι ήρωες των έργων τους να παρουσιάζονται ως άτομα που δρουν με βάση τα εσωτερικά τους ένστικτα (κυρίως την πείνα και την σεξουαλική επιθυμία) και υπό την επίδραση των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών. Τα νατουραλιστικά έργα ξεχωρίζουν επίσης για την υπερβολικά λεπτομερή απόδοση της πραγματικότητας, ακόμα και σε σκηνές ιδιαίτερα βίαιες, και συχνά για το τραγικό τέλος, στο οποίο ο ήρωας συνήθως οδηγείται στην καταστροφή. Άλλο εμφανές χαρακτηριστικό στα έργα των νατουραλιστών είναι η απόδοση των λόγων των ηρώων σε ελεύθερο πλάγιο λόγο.

Στην Ελλάδα ο νατουραλισμός κάνει την πρώτη του εμφάνιση με τη μετάφραση της "Νανά" του Ε.Ζολά από τον Ιωάννη Καμπούρογλου το 1880.

 

Πηγή πληροφόρησης: http://el.wikipedia.org/


^ κορυφή σελίδας


Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ Ή ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Η ΠΕΡΑΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΙΑΔΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ’60, ΟΠΟΤΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΕΦΥΡΑ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΕΡΙΔΗ ΑΝΤΩΝΗ - ΕΤΟΣ 1952

 

Πηγή πληροφόρησης : Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  Περιοδικό: επτά  ΗΜΕΡΕΣ – Πέτρινα  γεφύρια – 13  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ  2000


^ κορυφή σελίδας


ΕΡΓΑΣΙΕΣ  ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ  ΤΗΣ  ΝΕΑΣ  ΓΕΦΥΡΑΣ  ΤΟΥ  ΠΟΤΑΜΟΥ  ΠΗΝΕΙΟΥ  ΣΤΗΝ  ΠΗΝΕΙΑΔΑ  ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΑΠΟ  ΤΟ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ  ΑΡΧΕΙΟ  ΤΗΣ  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ : ΜΑΚΡΗ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  ΤΟΥ  ΧΡΗΣΤΟΥ

Διαστάσεις  της  πρωτότυπης  φωτογραφίας : 9,7 Χ 6,6  εκατοστά

ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ : ΜΑΚΡΗΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ, ΚΑΓΙΑΝΝΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  ΧΡΗΣΤΟΣ, ΜΑΚΡΗΣ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, ΒΟΛΙΩΤΗΣ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ


^ κορυφή σελίδας


Το θέμα θα έχει και συνέχεια, μόλις διασταυρώσουμε την ακρίβεια της πληροφόρησης που έχουμε στη διάθεσή μας ………


 

Κεντρική Σελίδα

 

Ιστορικά στοιχεία

 

Φωτογραφικό Υλικό

 

Αθλ.Σύλλογος ΑΤΡΑΞ

 

Ήθη,Έθιμα,Παράδοση

 

Μορφωτ. Σύλλογος

 

Φωτό του Σήμερα

 

Φωτό του χθες

 

Διάφορα

 

 

 

 

 

 


για την καλύτερη προεπισκόπηση χρησιμοποιείστε Internet Explorer 6+ ή συμβατή εφαρμογή.

© Atrax - Piniada 2009 (creation ippocampus ds)

 

www.000webhost.com